ซอมบี้...

ไดอารี่ประจำปีการศึกษา 2548

ณ วันที่ 16 พค ความฝันอันวับแวมได้ทอประกายในดวงตาของนักเรียน ม.ปลายหมาดๆ ข้าพเจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป...วันเวลาได้พาเอาความวับแวมออกจากดวงตา วันละนิด วันละน้อยเหลือไว้เพียงแต่ รอยตีนกา (555) คือจิงๆแล้ว วันเวลาทำให้เราได้รู้ว่าเส้นทางที่วาดไว้ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด คุณต้องผ่านด่านมากมายจนคิดไม่ถึง คุณต้องปรับตัวให้ได้ คล้ายๆกับการเล่นเกมส์ servivor ถ้าทำได้รับไปเลย หนึ่งล้านเยนนน(เริ่มไม่เกี่ยว) แต่สิ่งดีๆ ก็มีมากเกินบรรยาย เริ่มจาก..อาจารย์ที่ปรึกษา สำหรับอาจารย์อุทัยพงศ์ เราก็ได้รู้จักกันมานานนม สบายใจไปได้..แต่ อาจารย์อุทัย?? Whos she? ได้ยินว่าสอนฟิสิกส์ โห!! ต้องเป็นอาจารย์ที่ so ซีเรียลแน่ๆ พอได้รู้จักและเรียนรู้กันอย่างแท้จริง มันไม่ใช่!! อาจารย์สุดยอดมากมาย โอ่ว มาย ก็อด!!! เกินคำบรรยาย กรุณามาสัมผัสได้ด้วยตัวเอง
สำหรับปีนี้ บอสคือท่านปิยะดา ท่านรองก็ กอฟคุงเจ้าเก่าและหญิงมิ้นคนงาม แต่ที่สเปเชียลคือท่านเหฯ คือ ท่านอิ๋วเพื่อนเก่า(โคด) ไอ้เราก็งงๆ อิ๋วเนี่ยนะ จะคุมไหวเร้อ..แต่เพิ่งจะรู้ ที่รู้จักกันมา 12 ปีไม่ช่วยอะไร อิ๋วสามารถหารายได้เข้าห้องได้ถึง 2 พันบาท (นับถึงปีใหม่) เศษเสี้ยวในเงินนั้นก็มาจาก กิ่งกาญจน์นั่นเอง TT-TT คืองี้จิงๆแล้ว เราอยากบริจาคเงินไง แต่ไม่รู้จะไปบริจาคที่ไหน ก็ เอ่อ เห็นว่า แถวๆห้องนี่แหละ ใกล้ดี (โคดจิงใจเลย)

ในเรื่องการเรียน หนักพอรับไหวในเทอมแรก รู้สึกมีปรสิต(สปริต)กันมาก มีงานเท่าไหร่ ทำครบ ไม่มีหมก แต่เทอมสอง เริ่มไม่ไหว แก่ชราลงไปมาก ทำพอเอาตัวรอด 5555 ประมาทวิชาเกินไปนัก..เกรดเทอมแรกก็ไม่พิศมัยเท่าที่หวัง แต่การได้เกรดครั้งนี้ทำให้มุมมองเลี้ยวเบนอย่างแรง ล้มเลิกโครงการวิศวะทันที หันมาตั้งใจเรียนคณิตแทน เพราะเลือกจะเข้าเศรษฐศาสตร์ให้ได้ รู้สึกดีจิง เวลารู้ว่าอยากเรียนอะไร มีจุดหมายในชีวิต รู้ว่าจะตอบว่าอะไร ถ้ามีคนถามว่าอยากเป็นอะไร ว่ากันว่า ชีวิตอยู่ได้ด้วยความหวัง ถ้าจะจริงแฮะ...

กิจกรรม ตอนแรกคิดว่าจะหนัก เพราะไม่มีพวกรุ่นพี่แล้ว ต้องลงกิจกรรมเต็มตัว แต่ไม่ได้มากอย่างที่คิด ที่หนักจิงๆก็แค่เต้นแอโรบิค แต่เป็นกิจกรรมที่สนุกไม่ได้เดือดร้อนอะไร การได้มาเต้นแอโรบิค ทำให้ได้เพื่อน ได้รุ่นน้อง ได้มิตรภาพ การที่คนเราต้องมาเจอหน้ากันทุกวันเป็นเวลาหลายๆเดือน ถึงจะไม่ได้รู้จัก แต่ในที่สุด เราทั้งหมดก็ต้องตกเป็นเพื่อนกันนั่นเอง มันคือความประทับใจ อยากให้หลายๆคนได้สัมผัสแล้วคุณจะรู้ชีวิตไม่ได้มีแค่เรียน

เพื่อนคือปัจจัยที่สำคัญในโรงเรียน คุณจะมีความเป็นอยู่ดีแค่ไหน ก็อยู่เพื่อน กลุ่มของข้าพเจ้า พวกเรามีทั้งหมด 9 คน ย้ายไป 1 คน เรียนอังกฤษ-ฝรั่งเศส 1 คน เหลืออยู่ห้องหนึ่ง 7 คนอาจเป็นเพราะพวกเราเริ่มโตกันแล้ว ทำให้หัวข้อสนทนาส่วนมากมักเป็นเรื่องของบรรดาแฟนๆ ของเพื่อนๆทั้งหลาย อันตัวเราไม่มีคู่ควงกะเขา ก็นั่งเงียบๆ ขำๆ กะพวกเค้าไป คนเรามีมุมมองที่ต่างกัน บางครั้งที่นั่งหัวเรอะคนเดียว ขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้บ้า แค่นั่งคิดเรื่องของพวกแกในใจ แล้วมันฮา..งานที่มีท่วมหัว ทำให้บางครั้งน้อยใจที่เพื่อนไม่ช่วยเหลือ แต่เพราะมันยังเอาตัวเองไม่รอด จะให้ช่วยใครได้ แต่เพื่อนก็คือเพื่อน ต่อให้ไม่ชอบมันแค่ไหน แต่รับเป็นเพื่อนแล้ว เลิกคบได้ไง จิงมั้ย??

เมื่อเร็วๆนี้เอง สมัครคณะกรรมการนักเรียน ซึ้งในน้ำใจ เพื่อนๆ 4/1 ทุกคนช่วยกันหาเสียง ให้ความร่วมมือกับพวกเรา เป็นหัวคะแนนที่ดีที่สุด หาไม่ได้อีกแล้วนอกจากพวกนาย ขอบคุณบอสด้วยความจริงใจ คุณเป็นคนที่เสียสละมากๆ เรารู้ว่าคุณเหนื่อย แต่ก็เหอะ ปีหน้าคุณคงต้องเหนื่อยต่อไป 5555 และเมื่อได้รับเลือกให้เป็นคณะกรรมการนักเรียน ก็รับรู้ถึงสถานะที่แท้จริง การที่เราจะพัฒนาโรงเรียนให้สวยหรู มันไม่ได้ง่าย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกเราแค่เพียงกลุ่มเดียว แต่กิจกรรมในคณะกรรมการนักเรียนก็น่าสนใจเกินกว่าจะสนใจอุปสรรคเล็กๆ เราได้รู้จักรุ่นพี่เพิ่มอีกแล้ว เป็นคณะกรรมการนักเรียน 2 ชุดที่แตกต่างกันวิบวับ พี่ใหญ่ เป็นพวกบ้าๆเหมือนพวกเรานี่เอง(ศิษย์ พี่แอน สำนักเดียวกัน) พี่รอง เป็นนักวิชาการชั้นยอดและพวกเราน้องเล็กที่ไม่ค่อยเอาถ่านกัน เท่าไหร่ จะพยายามปรับตัวเข้าหากันและกันกับท่านพี่ทั้งหลาย แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว OoO

กำลังจะขึ้นม.5 รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก แต่เราก็ได้ประสบการณ์มากกับเวลาที่มีคุณค่านี้ ความรู้สึกของเด็กม.4 คนหนึ่งได้ใช้ชีวิตที่คุ้มที่สุดในหนึ่งปี ได้เรียนรู้ว่า ไม่จำเป็นต้องอยู่เตรียมฯ ก็เป็นคนเก่งอย่างที่อยากจะเป็น ก่อนที่จะจบจากโรงเรียนนี้ ก็อยากทำให้โรงเรียนได้มีความก้าวหน้า เป็นโรงเรียนที่เมื่อข้าพเจ้ากลับมาแล้วรู้สึกภูมิใจ ว่าครั้งหนึ่งเราก็เคยอยู่โรงเรียนนี้

ถ้าทุกคนช่วยกัน โรงเรียนที่ดีที่สุด ก็อยู่ในนครปฐมได้ ไม่ต้องอยู่ในกรุงเทพเสมอไป......

ปล. HappyVacation รักนะ Duck_Devil รัก ม.4/1 รัก ม.3/8

Miss U ป.6/4 Miss u พี่ๆไพโอเนีย จากชมรมเพื่อนรักเพื่อน

สุดท้ายนี้ รักและเคารพ อาจารย์ผู้มีพระคุณทุกท่าน......

25/02/49

pl_oy_gg@hotmail.com

ไม่ได้อัพนาน..ขออัพเป็นปีได้มั้ย..??

edit @ 2006/02/25 12:04:57

นี่ก็เดือนสุดท้ายของปีนี้แล้ว โอ่ว ทำไมเวลาช่างรวดเร็วเยี่ยงนี้

ได้ไปแข่งชลประทานที่ ม.เกษตร ก่อนหน้านั้น

การ์ตูนมาค้างที่บ้านด้วย สนุกสนานมากระหว่างเดินทาง

อย่างฮา เป็นความประทับใจส่วนตัว (แม้จำเป็นความทุกข์ใจของการ์ตูนก็ตาม)

วันแข่งเราก็ขี่จักรยานไปกัน 2 คนคือจิงๆแล้ว การ์ตูนขี่คนเดียว

อันตัวเรานี้ก็ยืนเกาะมันไปนั่นเอง พอไปถึง อ้าว เค้าให้แข่งแค่ทีมเดียว

เราซึ่งเป็นส่วนเกิน จึงต้องทำหน้าที่อื่น แยกย้ายกันไป

เป็นอิฉันได้เป็นประธานประธานธนาคาร(ยศตั้งขึ้นเอง จิงๆพี่เค้าให้เป็นแค่พนักงานธนาคาร)

มีการ์ตูนเป็นลูกหนี้ หึๆ ก็การมาวันนี้ทำให้เรียนรู้ว่า เฮ้ย

พนักงานธนาคารมันสบายอย่างนี้นี่เอง มีบทบาทแค่จ่ายเงินให้เกษตรกร(ตามบทบาท)

แค่นั้นจบ เวลาที่เหลือก็นั่งคุยกะท่านพี่คณะวิศวะชลประทาน

เราก็มานั่งเล่นมุขเสียว(เสี่ยวๆ)กัน ในที่สุดพี่เค้าก็เลยคิดได้ว่าที่เคยคิดว่า

รร.หญิงล้วนจะเรียบร้อย เค้าอ่ะคิดผิด ตอนกลับก็ร่ำลากันด้วยลำแข้ง 555

เหตุการณ์ที่สำคัญอีกเหตุการณ์หนึ่งก็คือ การแข่งแอโรบิค ได้มาค้างที่ รร. 2 วันแหนะ

ลืมทางกลับบ้านกันเลยทีเดียว แต่เป็นประสบการณ์ที่เจ๋งมากกก

(อาจารย์โจ้ทักว่าอรุณสวัสดิ์ตอน 2 ทุ่ม) วันแข่งตื่นกันตั้งแต่ ตี 4 แล้วก็มานั่งหลับ(ตื่นมาเพื่อ?)

กว่าจะได้ออกรถจิงๆก็จะ 9 โมงอยู่แล้ว พอไปถึงก็...OoO ช็อก...แต่ก็ทำไรไม่ได้

แข่งพร้อมกัน 2 ทีม รร. เราได้แข่งคู่ที่ 5 ก็ไม่ได้ดูทีมอื่นเต้นหรอก แต่รู้ว่า ทีมเราอ่ะ เจ๋งโคดดด

แต่พอผลออกมา ตกรอบซะงั้น แต่ทีมที่เข้าไปก็เจ๋งจิงๆนั่นแหละ ถึงจะเส้นนิดหน่อย อ่านะ

วันนั้นกลับบ้านแล้วรีบเปิดเพลง เด็กกว่าแร้วไง ก็เพิ่งเข้าถึงเนื้อเพลงจิงๆ ก็วันนี้นี่เอง